Wychowanie dziecka

Kiedy wychowujesz dziecko, możesz mieć poczucie, że stawiając mu wyzwania i ograniczenia zaburzasz jego naturalny proces kształtowania osobowości. Jednak wychowanie jest zamierzonym działaniem, jakie podejmujemy w relacji z dzieckiem.

Wychowanie dziecka ma służyć wspieraniu jego rozwoju, jego możliwości, nauczyć funkcjonowania w społeczeństwie. Wychowując swoje dzieci, przekazujemy im ważne dla nas wartości i zasady moralne, rodzinne, społeczne. Uczymy dziecko radzenia sobie z trudnościami, emocjami. Wpajamy mu przekonania, które naszym zdaniem, z najlepszą intencją będą mu służyły i pomagały żyć.

Rodzice chcą dla swoich dzieci jak najlepiej

W tym celu nakłaniają ich do pewnych zachowań, promują jedne i starają się zniechęcić czy wręcz zabraniają innych. Jest to celowe wywieranie wpływu na dziecko w celu osiągnięcia zamierzonego efektu wychowawczego.

Warto pamiętać, że wychowanie to proces, który trwa w czasie.

Czasami efekty naszych dzisiejszych przedsięwzięć wychowawczych będą widoczne za jakiś czas. Dziecko musi do nich dojrzeć, dorosnąć. W pewnym momencie konsekwentnie wdrażane i promowane przez rodziców zaczną działać.

 

Wychowanie dziecka

Twoja praca z dzieckiem musi iść w trzech kierunkach

Konsekwencja

Bądź konsekwentnym rodzicem!

Konsekwencja jest podstawa wychowania. Na niej budujemy rodzicielski autorytet, ale i poczucie bezpieczeństwa dzieci. Jeśli dziecko wie, że rodzic spełni to, co powiedział, daje to poczucie bezpieczeństwa, rodzi zaufanie do rodzica. Jeśli nawet dziecko ma doświadczyć w sposób nieprzyjemny konsekwencji swojego postępowania, a wie, że jej nie uniknie, to zastanowi się, czy następnym razem „opłaca” mu się nieposłuszeństwo. Jeśli powiesz dziecku, co się stanie jak nie wykonana twojej prośby i faktycznie tak się stanie, zyskujesz w oczach swojej pociechy wiarygodność i będzie się liczyło z twoim słowem.

Dziecko co jakiś czas będzie sprawdzało, czy dalej jesteś konsekwentny. Bądź!

 

Dobre zachowania

Dostrzegaj w swoim dziecku dobro!

Dostrzeganie w dziecku dobra, czyli: dobrych zachowań jet bardzo ważnym wychowawczym filarem. Dodaje to dziecku wiary, że osiągnie w życiu sukces. Mówienie o tym dziecku, dziękowanie dziecku za to, co zrobiło dobrze, dostrzeganie sukcesów, chwalenie… Zawsze jednak adekwatne do sytuacji, nic na wyrost.

Zauważanie dobrych zachowań, nawet drobnych, uczy dziecko, że rodzice to widzą i daje mu poczucie bycia ważnym. Nie musi wtedy zabiegać o uwagę złym zachowaniem, które rodzice od razu wychwycą.

Dziecko i jego zachowanie to dwie różne sprawy

Oddzielaj zachowania dziecka od niego samego.

Rodzicu, posiądź umiejętność oddzielenia osoby od jej zachowania. Niech w waszym domu króluje hasło: wszystkie dzieci są grzeczne, tylko czasem się źle zachowują!

Oddzielenie osoby dziecka od jego postępowania, zachowania, uczynków jest kluczowe w budowaniu poczucia własnej wartości u dzieci. Uświadomienie tego, zmienia od razu język, jakim do dziecka mówimy. Wtedy zamiast mówić „jesteś brudasem, idź umyj zęby” – możemy powiedzieć po prostu: „nie umyłeś zębów, idź proszę do łazienki i umyj je”.

Różnica w odbiorze komunikatu przez dziecko jest ogromna. Słowo „jesteś” zapada głęboko w poczucie tożsamości, a informacja o brudnych zębach – to tylko informacja o tym, ze należy je umyć.

W całym procesie wychowawczym ważny jest też jeszcze jeden aspekt.

 

Sekret związany z byciem super rodzicem

To umiejętność rodziców do zadbania o siebie, swoje potrzeby, swoje emocje.

Żeby być dobrym, twórczym, wspierającym rodzicem trzeba lubić siebie!

Wspierając dziecko w rozwoju, pokazujemy mu, że sami też się liczymy. Uczymy w ten sposób dziecko na własnym przykładzie dbania o siebie. Mamy wtedy siłę i większą motywację do spędzania czasu z dzieckiem w sposób twórczy, kreatywny, pełen zadowolenia dla obu stron. I przy okazji uczmy też lubienia siebie swoje dzieci.

Monika Szadkowska